VASO BRATAKI: MUSE

Vaso Brataki: Hostile city

Vaso brataki Farewell song

Vaso Brataki The birds

Death's sonata

Two lissome cypresses
Just like an old pianist's fingers
Heartlessly scattered the notes
That wrote death's sonata,
And it was the stroke of the midnight hour
When ravens brought sadness to me
Upon their black wings,
And it was life that was bleeding
When ,as a little girl, she was sacrificed
For a trip to the unknown.

And i will agonizingly be forever seeking
Upon the crystal of silence
For the traces of your voice
Telling me your last goodbye
Even if you never knew
That on that scarred night
In the sound of an abandoned jukebox
In ramshackle and empty rooms
Death would tango....
lyrics :Vaso Brataki

translated by Xaris Paraskevopoulou

      
 Η ΣΟΝΑΤΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ


Δυο λυγερόκορμα κυπαρίσσια
σαν τα δάχτυλα γέρου πιανίστα
σκόρπισαν άκαρδα τις νότες
που έγραψαν τη σονάτα του θανάτου,
και ήταν μεσάνυχτα
όταν μαύρα κοράκια στα μαύρα φτερά τους
μου έφεραν την θλίψη,
και ήταν η ζωή που αιμορραγούσε
όταν μικρή παιδούλα θυσιαζόταν
για ένα ταξίδι στο άγνωστο.


Κι εγώ με αγωνία θα ψάχνω πάντα
στο κρύσταλλο της σιωπής
τα αποτυπώματα της φωνής σου
όταν μου έλεγες το τελευταίο αντίο
κι ας μην το έμαθες ποτέ σου
πως εκείνη τη σημαδεμένη νύχτα
με ένα εγκατελειμμένο τζουκ μποξ,
σε δωμάτια ερειπωμένα και άδεια,
θα χόρευε ταγκό ο θάνατος.

Βάσω  Μπρατάκη

Από την ποιητική συλλογή
'' ΝΥΧΤΑ   ΗΝΙΟΧΟΣ ''
Εκδόσεις  Γαβριηλίδη  

AUGUST


In nets of silence
Our heartbeats writhe
Like Silver fish
When little August
Climbed triumphantly
Summer's stone stairs
Like an Ikarus,
Unaware of the melting power
Of a moment's lighting
That can waste everything away
Even our wings of wax


Madness and sanity
Tangled in a skein
Left in sunset's palm
When we were silently carving
Words born by love
Where our silences
Secretly met
When red dropped
In a triumph
The curtain
To the devotees of the dream
Those that promised
Once more
To rise
In the courtyard of miracles
The words of love,
That we hid in secret
In the chambers of dream
To protect them
From becomig the prey
Of the voracious thieves'
unholy hands....

Lyrics :Vaso Brataki

Τranslated by Xaris Paraskevopoulou

From the poetic collection
"Charioteer Night"

Absence

                                     

                                                    
Absence


It was a silent afternoon
When rain's whisper
Was rhythmically accompanying
Time's steps,
And it was my heart that
was nostalgically digging into
The asses of remembrance
For the rose petals of fire
When autumn was marching hastily
Like a young child,
Dishevelled,
With all the winds in his hair
Sweetly singing
Bringing bunches of golden leaves
Into his arms.
And it was my heart
The little leaf that wore the fire
And vanished quivering
On the dark trees of dusk.


It was a rainy afternoon
When hours were marching hastily
At a gait of invisible soldiers
Towards time's fainting,
And the remembrance of our love
was the sad song of a violinist
That played under the rain
When the music notes
Like birds
Brought to me from far away
A melancholy,
Dripping with grey.
And on the wall of waiting
A naked rotten nail
Declaring your absence
When the last lucid moments
were migrating forever
To the other side
Of the sun.


lyrics :Vaso Brataki
translated by Xaris Paraskevopoulou




Η   απουσία


Ήταν ένα απόγευμα σιωπής
όταν ο ψίθυρος της βροχής ρυθμικά
συνόδευε του χρόνου τα βήματα
και ήταν η καρδιά μου που έψαχνε
νοσταλγικά μέσα στις στάχτες
της θύμισης ροδοπέταλα φωτιάς
όταν το φθινόπωρο πορευόταν βιαστικά
μικρό αναμαλλιασμένο παιδί
με όλους τους αέρηδες στα μαλλιά
γλυκά να του σιγοτραγουδούν
φέρνοντας στην αγκαλιά
αρμαθιές από χρυσαφιά φύλλα.
Και ήταν η καρδιά μου
το φυλλαράκι που ντύθηκε τη φωτιά
και τρέμοντας φυλλορροούσε
στου δειλινού τα σκοτεινά δέντρα.




Ήταν ένα απόγευμα βροχής
όταν ο χρόνος πορεύονταν βιαστικά
με το βηματισμό αόρατων φαντάρων
προς τα εκεί που έσβηνε ο χρόνος,
και ήταν η θύμιση της αγάπης μας
το μελαγχολικό τραγούδι του βιολιστή
που έπαιζε κάτω από τη βροχή
όταν οι νότες της μουσικής
σαν πουλιά μού έφερναν από μακριά
τη μελαγχολία που έσταζε γκρίζο.
Και στον τοίχο της προσμονής
ένα γυμνό  σκουριασμένο καρφί
που δήλωνε την απουσία σου
όταν οι τελευταίες στιγμές από φως
σαν πουλιά αποδημούσαν για πάντα
στην άλλη πλευρά του ήλιου.
Βάσω  Μπρατάκη


Από την ποιητική συλλογή  
" ΝΥΧΤΑ ΗΝΙΟΧΟΣ "