the painting is created by Maria Kazazi

Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2016


                                                     




On the border of silence

On the border of silence
I will always be invited by a verse of yours
To walk barefooted
Towards the dream
That unfolds in the chambers of sleep.
When the tiny spider of the night
Will silently knit
Its dun steel nets
Wanting to imprison the resistances
Of the city that bows
To the citadel of the stars,
When her stone boys
Will wake in the arms of the dream
And love’s thirst will resurrect
On their half open lips.


And each time my heart
Will beat panicky
Like the heart of the hare
With its big red eyes
Standing tremblingly still
In front of the headlights of a car
That slides like a snake hastily
On the highways of the night with no borders.


Vaso Brataki


     ΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

Στα σύνορα της ατέρμονης σιωπής
πάντα ένας στίχος σου θα με καλεί
προς το όνειρο ξυπόλητη να περπατήσω
που ξεδιπλώνεται στις κάμαρες του ύπνου.
Όταν η μικρή αράχνη της νύχτας
θα πλέκει σιωπηλά
τα γκριζόμαυρα ατσάλινά της δίχτυα
θέλοντας να φυλακίσει τις αντιστάσεις
της πόλης που υποκλίνεται
στην ακρόπολη των άστρων,
όταν τα πέτρινα αγόρια της
θα ξυπνήσουν στα μπράτσα του ονείρου
και η δίψα του έρωτα θα αναστηθεί
στα μισάνοιχτα χείλη τους.


Και κάθε φορά η καρδιά μου
αλαφιασμένη θα χτυπά
σαν την καρδιά του λαγού
με τα μεγάλα κόκκινα μάτια
όταν στέκει τρέμοντας ακίνητος
μπροστά στους προβολείς του αυτοκινήτου
που γλιστρά σαν φίδι βιαστικά
στις λεωφόρους της ασύνορης νύχτας .

Βάσω  Μπρατάκη
                           

Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2016

                   



           MUSE

And when
The night will fall
Like a basket
Full of rainy silence,
I will be the one
To tenderly whisper
-like the wave
Carrying dolphins’ secrets
To the coast-
That love rises secretly
There, in an Aegean’s cave.

And when,
That night time,
Will tenderly touch us
-when the sky quietly opens
Pandora’s secret box
Not knowing that it
Liberates
Black from Hades womb-
I will be the one
To tenderly whisper
«Fear not,
For the light rises
There, in stars’ embrace»

And when
Love will mirror itself on the moon
Like a broken red pomegranate,
Its flaming moments like grains of fire,
And night under its arm
will keep
the little sailor’s song

as a charm,
I will be the one
To tenderly whisper
The most beautiful
Love songs
Like a sweetly singing
Muse
There, under the moonlight.    

Vaso  Brataki      

Η ΜΟΥΣΑ

Και όταν
το δειλινό θα βαραίνει,
σαν ένα πανέρι γεμάτο,
από βροχερή σιωπή,
εγώ θα είμαι αυτή,
που τρυφερά θα σου ψιθυρίζει,
σαν το κύμα στό ακρογιάλι,
που στην ράχη του φέρνει,
των δελφινιών τα μυστικά,
πως ο έρωτας κρυφά ανασταίνεται,
εκεί σε μια σπηλιά του Αιγαίου.


Και όταν
τρυφερά μας αγγίξει,
εκείνη του δειλινού η ώρα,
που ο ουρανός αθόρυβα ανοίγει,
το μυστικό κουτί της πανδώρας,
μην ξέροντας πως ελευθερώνει,
το μαύρο από την μήτρα του Άδη,
εγώ θα είμαι αυτή,
που τρυφερά θα σου ψιθυρίζει,
μην φοβάσαι
και το φως ανασταίνεται,
εκεί στην αγκαλιά των άστρων.


Και όταν
ο έρωτας στο φεγγάρι καθρεφτίζεται,
σαν ένα σπασμένο κόκκινο ρόδι,
με σπόρια φωτιάς, τις πύρινες στιγμές του
και η νύχτα παραμάσχαλα ,
για φυλαχτό φέρνει,
το τραγούδι του μικρού ναύτη,
εγώ θα είμαι αυτή,
που τρυφερά θα σου ψιθυρίζει,
τα πιο όμορφα τραγούδια για την αγάπη,
σαν άλλη γλυκόλαλη μούσα που ανασταίνεται,
εκεί στο φως κάτω από το φεγγάρι.

Βάσω  Μπρατάκη                      

Σάββατο, 14 Μαρτίου 2015





         ΣΤΟΝ  ΙΣΚΙΟ ΕΝΟΣ ΜΠΛΟΥΖ

Για σένα θα βρω τις πιο όμορφες λέξεις
Άγγελε μου ,άγγελε της νύχτας ,
και τον έρωτά μου για σένα θα ντύσω
όταν στα σκαλοπάτια ενός μπλουζ
θα σέρνεται η ψυχή μου.
Κι ας ήρθαν μαύρα πουλιά
που έφεραν στο ράμφος
του πανικού τη μοναξιά.
κι ας έκλεισαν τα παραθυρόφυλλα
τη νύχτα απέξω
κι ας έγιναν οι ώρες μου σκοτεινά κελιά,
εγώ πάντα έξω από την πόρτα του ονείρου
θα σου αφήνω τα κλειδιά.


Για σένα θα γράψω τα πιο όμορφα μπλουζ
Άγγελε μου, άγγελε της νύχτας,
κι ας είναι άδειο βιβλίο οι νύχτες σου,
εγώ με τις νότες μου θα ημερέψω τη σιωπή τους
και το αγρίμι του έρωτα θα ξυπνήσω
κάτω από την ομπρέλα της μουσικής μου
και με αγωνία θα ψάχνω στο μαύρο των ματιών σου
τα σημάδια του έρωτα. 
Και πριν το ξημέρωμα μας βρει
εγώ θα είμαι πάντα αυτή που θα τρέχει
ερωτευμένη παιδούλα ξυπόλητη
στις αυλές του ουρανού τα άστρα να σου φέρω
για να φωτίσω αγάπη μου τα όνειρά σου.

Από την ποιητική συλλογή
«  ΝΥΧΤΑ  ΗΝΙΟΧΟΣ »
Εκδόσεις Γαβριηλίδη



In the shadow of a blues

I will find the most beautiful words
My Angel ,angel of the night,
To vest my love for you
When my soul will crawl
On the stairs of a blues.
Even if black birds came
Baring panic’s solitude
On their breaks.
Even if shutters
Left the night outside
Even if my hours became dark cells,
I will always leave the keys
On the dream’s door.
                
I will write the most beautiful blues for you,
My Angel, angel of the night ,
Even if your nights are an empty book,
I will pacify their silence with my notes
And I will wake the beast of love
Under my music’s umbrella
And I will desperately seek in the black of your eyes
The signs of love.
And right before dawn
I will always be the one that rushes,
A barefoot girl, in love,
To bring the stars on sky’s courts to you
To light up your dreams, my love.



Vaso Brataki

Τετάρτη, 13 Νοεμβρίου 2013



                 


Farewell song

           In memory of my father

I am looking for the most beautiful words
To write you a farewell song
For winters and summers on end
But naked is the pain and scared am I
To touch the notes barehanded.
Wagons come and go
Filled with souls
Born and dead
And I am left on my own
Upon the rails of memory,
Prey to the silence left behind
By trains drifting away from me,
Seeking for your traces so as not to forget you.

 It was the dusk of sadness
And the hovering of night,
The hope that was fading
In the corner of pain.

And it was the grey sparrows
That flew around us
On the last seconds
Of the day that was ending
When you spread your arms
To silently cut the fruits
Of the tree that was rooted
Deep in Hades’ abyss.

But, father, I did not see it
And I was longing
For the dawn to bring me back the light.
How could I ever know
That it would bring along
The unbearable void
Of your absence.

 Vaso Brataki

                             

Κυριακή, 6 Οκτωβρίου 2013




                                  

     Charioteer Night

In the crotch of silence
A smothered desire of flight
The final whistle of the train
That never reached an end.
And there we are on the platform
             Waiting
Our luggage full
Of worn coats …our dreams
At nights when the city is on sale
Like a courtesan
In dark and empty alleys
While poets
Bet their soul
On the chessboard of verses
With lush and lustful words
Who’s to win in love?
And Night, like a charioteer,
        Eyes   shut
With a flaming red scarf
In the colour of the heart
Holds the reins
For centuries to go,
Under the moon,
Imprisoning the neigh
That love awakens.

Lyrics: Vaso Brataki
Translated by Xaris Paraskevopoulou

  ΝΥΧΤΑ  ΗΝΙΟΧΟΣ

Στη διχάλα της σιωπής
πνιγμένη επιθυμία φυγής
το τελευταίο σφύριγμα της αμαξοστοιχίας
που δεν έφτασε στο τέρμα
Και μείναμε στην αποβάθρα
προσμένοντας
με τις βαλίτσες γεμάτες
τριμμένα πανωφόρια …τα όνειρά μας
τις νύχτες που η πόλη πουλιέται
σαν πόρνη πολυτελείας
σε σοκάκια σκοτεινά και άδεια,
ενώ οι ποιητές στων στίχων
τη σκακιέρα παίζουν την ψυχή τους,
με λόγια φιλήδονα και λάγνα
στον έρωτα ποιος θα κερδίσει.
Και η νύχτα ,σαν άλλος ηνίοχος,
έχοντας τα μάτια κλειστά
με ένα κόκκινο της φωτιάς μαντίλι
στο  χρώμα της καρδιάς
αιώνες τώρα κρατά τα ηνία,
κάτω από το φεγγάρι,
φυλακίζοντας το χλιμίντρισμα
που ξυπνά ο έρωτας.

Από  την ποιητική συλλογή« ΝΥΧΤΑ ΗΝΙΟΧΟΣ » Εκδόσεις Γαβριηλίδη